ناکامی دوچرخهسواری ایران در بازیهای آسیایی جاکارتا عجیب نبود و این اتفاق قابل پیشبینی بود. در دوره گذشته این بازیها موفق به کسب سه مدال خوشرنگ شدیم و در حقیقت برنامهریزیهای قبلی بود که در اینچئون نتیجه داد. در بحث ورزش قهرمانی برنامهریزیهای کوتاهمدت جواب نمیدهد و در رشته دوچرخهسواری هم برای اینکه یک ورزشکار جوان تا رده بزرگسالان و به مرحله مدال برسد، حداقل به ۱۰ سال زمان و برنامهریزی نیاز است. با شرایط حاکم بر این رشته در کشور، مدالآوری دوچرخهسواری ایران بار دیگر به صفر رسیده است. کاهش مراحل برگزاری لیگها در ردههای مختلف، کاهش تعداد تیمها در لیگ یک، لغو برگزاری لیگ جوانان و تورهای جوانان و همچنین لغو تمامی تورهای داخلی (به غیر از تور آذربایجان) در رده بزرگسالان از جمله دلایل ناکامی ملیپوشان در بازیهای آسیایی ۲۰۱۸ به شمار میروند. البته کارشناسان دوچرخهسواری پیش از این هشدارهای لازم را داده بودند، ولی اهمیتی به این هشدارها داده نشد! در حال حاضر به غیر از محمد گنجخانلو سایر ملیپوشان قدیمی به آخر راه رسیدهاند و باید به فکر خداحافظی باشند، در حالی که هیچ جایگزینی برای آنها نداریم. اگر مدیری پیدا شود و بخواهد برنامهریزی کند، هم به سرمایهگذاری طولانیمدت و هم به زمان زیادی نیاز دارد. ترکیدن لاستیک و پاره شدن زنجیر برخی از ملیپوشان اتفاق عجیبی بود، چراکه قبل از شروع مسابقه مکانسین تیم سالم بودن تجهیزات را بررسی میکند. از طرفی زمین خوردن و تصادف دوچرخهسواران به علت کمتجربگی و استرس زیاد اتفاق میافتد. وقتی دوچرخهسوارانمان تنها در یکی، دو مسابقه شرکت میکنند، در حین برگزاری چنین تورنمنتی قطعاً دچار استرس میشوند. ضمن اینکه خرید دوچرخه نیز برای ملیپوشان برعهده فدراسیون است و هیچ ملیپوشی نباید مجبور به خرید دوچرخه شود. اگر از همین امروز برنامهریزی برای آینده را شروع کنیم، هشت سال بعد میتوانیم منتظر گرفتن نتیجه سرمایهگذاری طولانیمدت خود باشیم.
